Opis
Siedziba Organizacji Narodów Zjednoczonych to kompleks nad East River, w środkowej części Manhattanu, w którym zbierają się Zgromadzenie Ogólne i Rada Bezpieczeństwa. To kawałek światowej dyplomacji w środku Nowego Jorku: teren podlega wyłącznie ONZ, na mocy umowy ze Stanami Zjednoczonymi.
Budynki wyznaczają panoramę nad rzeką. Smukła szklana wieża Sekretariatu wznosi się nad niskim, długim gmachem sal Rady i łukowatym dachem Budynku Zgromadzenia Ogólnego. Jego wielka sala mieści 1800 osób, jest największym pomieszczeniem kompleksu i zdobią ją dwa malowidła ścienne Fernanda Légera.
Ogrody i rzeźby to część dostępna dla każdego. Poszukaj Knotted Gun, rewolweru z lufą zawiązaną w węzeł, daru Luksemburga; japońskiego Dzwonu Pokoju, w który uderza się w dzień wiosennej równonocy i na otwarcie każdej sesji Zgromadzenia Ogólnego; oraz fragmentu muru berlińskiego.
W środku, przy wejściu do sali Rady Bezpieczeństwa, wisi gobelin będący kopią Guerniki Picassa w naturalnej wielkości, a witraż Chagalla, Pokój, upamiętnia Daga Hammarskjölda.
Filadelfia, San Francisco, Black Hills w Dakocie Południowej, a nawet wyspa na granicy z Kanadą: w 1946 roku wszystkie miały nadzieję zostać domem dla ONZ. Wygrał Nowy Jork, dzięki darowiźnie i nabrzeżu pełnemu rzeźni.
Była to dzielnica Turtle Bay. Deweloper planował tam futurystyczne „X City”, ale pieniądze nie przyszły. John D. Rockefeller Jr. zapłacił za grunt i w grudniu 1946 roku podarował go ONZ.
Konkursu nie było: ONZ sprowadziła architektów z dziesięciu krajów, a kierownikiem projektu został Wallace Harrison. Spotkania były burzliwe. Le Corbusier forsował swój Project 23 i prosił młodego Oscara Niemeyera, żeby nie przedstawiał własnego. Niemeyer w końcu to zrobił, a ostateczny plan łączy oba projekty.
Kompleks ukończono w 1952 roku. Dwa malowidła Légera od razu dostały przezwiska: jedno ma przypominać Królika Bugsa, a drugie prezydent Truman nazwał „jajecznicą”.
Budynki wyznaczają panoramę nad rzeką. Smukła szklana wieża Sekretariatu wznosi się nad niskim, długim gmachem sal Rady i łukowatym dachem Budynku Zgromadzenia Ogólnego. Jego wielka sala mieści 1800 osób, jest największym pomieszczeniem kompleksu i zdobią ją dwa malowidła ścienne Fernanda Légera.
Ogrody i rzeźby to część dostępna dla każdego. Poszukaj Knotted Gun, rewolweru z lufą zawiązaną w węzeł, daru Luksemburga; japońskiego Dzwonu Pokoju, w który uderza się w dzień wiosennej równonocy i na otwarcie każdej sesji Zgromadzenia Ogólnego; oraz fragmentu muru berlińskiego.
W środku, przy wejściu do sali Rady Bezpieczeństwa, wisi gobelin będący kopią Guerniki Picassa w naturalnej wielkości, a witraż Chagalla, Pokój, upamiętnia Daga Hammarskjölda.
Filadelfia, San Francisco, Black Hills w Dakocie Południowej, a nawet wyspa na granicy z Kanadą: w 1946 roku wszystkie miały nadzieję zostać domem dla ONZ. Wygrał Nowy Jork, dzięki darowiźnie i nabrzeżu pełnemu rzeźni.
Była to dzielnica Turtle Bay. Deweloper planował tam futurystyczne „X City”, ale pieniądze nie przyszły. John D. Rockefeller Jr. zapłacił za grunt i w grudniu 1946 roku podarował go ONZ.
Konkursu nie było: ONZ sprowadziła architektów z dziesięciu krajów, a kierownikiem projektu został Wallace Harrison. Spotkania były burzliwe. Le Corbusier forsował swój Project 23 i prosił młodego Oscara Niemeyera, żeby nie przedstawiał własnego. Niemeyer w końcu to zrobił, a ostateczny plan łączy oba projekty.
Kompleks ukończono w 1952 roku. Dwa malowidła Légera od razu dostały przezwiska: jedno ma przypominać Królika Bugsa, a drugie prezydent Truman nazwał „jajecznicą”.