Opis
Summit One Vanderbilt to taras widokowy na szczycie One Vanderbilt, wieżowca obok Grand Central Terminal w Midtown na Manhattanie: to więcej niż punkt widokowy, to ciąg lustrzanych sal, szklanych balkonów i zewnętrznej szklanej windy, około 310 metrów nad ulicą.
Zwiedzanie obejmuje trzy najwyższe poziomy budynku, numerowane od 91 do 93, i zaczyna się pod ziemią. Z poziomu Grand Central trzy windy Rise wjeżdżają do obserwatorium w niecałe 50 sekund.
Najbardziej znana sala to Air, „pokój nieskończoności” artysty Kenzo Digital na dwóch niższych poziomach. Pod sufitem na wysokości 12 metrów jej lustrzane szklane powierzchnie powtarzają niebo, panoramę miasta i samych zwiedzających we wszystkich kierunkach.
Na poziomie pośrednim salę przecina szklany balkon, a obok jest Levitation, zespół zamkniętych szklanych balkonów wystających z fasady, wysoko nad ulicami Manhattanu. Nie dla osób z lękiem wysokości.
Wnętrza zaprojektowała pracownia architektoniczna Snøhetta. Na najwyższym poziomie jest szklana balustrada i bar, a także przestrzeń reklamowana jako miejska „alpejska łąka”.
Ostatni etap to Ascent: dwie szklane windy jadące po zewnętrznej ścianie budynku, z najwyższego poziomu obserwatorium niemal na sam szczyt wieży. Zatrzymują się około 370 metrów nad ziemią, z miastem dookoła.
Sam budynek, zaprojektowany przez Kohn Pedersen Fox, otwarto w 2020 roku; jest czwartym co do wysokości budynkiem w mieście i z iglicą ma 427 metrów. Jego projekt musiał współgrać z Grand Central: podstawę przecina ukośny klin, by zachować widok na dworzec, a jasna terakota między piętrami przywołuje wyłożone płytkami sklepienia stacji.
Summit otwarto w październiku 2021 roku, trzynaście miesięcy po budynku, którego ukończenie opóźniła pandemia COVID-19.
Normalnie wieżowiec w tym miejscu nie mógłby przekroczyć 180 metrów: deweloper podwoił tę wysokość z nawiązką dzięki dodatkowym prawom do zabudowy przestrzeni powietrznej, częściowo przyznanym przez miasto w zamian za poprawę komunikacji publicznej i nowe przestrzenie publiczne wokół Grand Central.
Zwiedzanie obejmuje trzy najwyższe poziomy budynku, numerowane od 91 do 93, i zaczyna się pod ziemią. Z poziomu Grand Central trzy windy Rise wjeżdżają do obserwatorium w niecałe 50 sekund.
Najbardziej znana sala to Air, „pokój nieskończoności” artysty Kenzo Digital na dwóch niższych poziomach. Pod sufitem na wysokości 12 metrów jej lustrzane szklane powierzchnie powtarzają niebo, panoramę miasta i samych zwiedzających we wszystkich kierunkach.
Na poziomie pośrednim salę przecina szklany balkon, a obok jest Levitation, zespół zamkniętych szklanych balkonów wystających z fasady, wysoko nad ulicami Manhattanu. Nie dla osób z lękiem wysokości.
Wnętrza zaprojektowała pracownia architektoniczna Snøhetta. Na najwyższym poziomie jest szklana balustrada i bar, a także przestrzeń reklamowana jako miejska „alpejska łąka”.
Ostatni etap to Ascent: dwie szklane windy jadące po zewnętrznej ścianie budynku, z najwyższego poziomu obserwatorium niemal na sam szczyt wieży. Zatrzymują się około 370 metrów nad ziemią, z miastem dookoła.
Sam budynek, zaprojektowany przez Kohn Pedersen Fox, otwarto w 2020 roku; jest czwartym co do wysokości budynkiem w mieście i z iglicą ma 427 metrów. Jego projekt musiał współgrać z Grand Central: podstawę przecina ukośny klin, by zachować widok na dworzec, a jasna terakota między piętrami przywołuje wyłożone płytkami sklepienia stacji.
Summit otwarto w październiku 2021 roku, trzynaście miesięcy po budynku, którego ukończenie opóźniła pandemia COVID-19.
Normalnie wieżowiec w tym miejscu nie mógłby przekroczyć 180 metrów: deweloper podwoił tę wysokość z nawiązką dzięki dodatkowym prawom do zabudowy przestrzeni powietrznej, częściowo przyznanym przez miasto w zamian za poprawę komunikacji publicznej i nowe przestrzenie publiczne wokół Grand Central.