Opis
Statua Wolności to kolosalna miedziana postać kobiety z pochodnią nad portem nowojorskim, na Liberty Island w Upper New York Bay: dar narodu francuskiego, odsłonięta w 1886 roku, przez długi czas symbol powitania dla imigrantów przybywających drogą morską.
Jedynym sposobem, by się tam dostać, jest oficjalny prom Statue City Cruises, z Battery na Dolnym Manhattanie albo z Liberty State Park w Jersey City; prywatne łodzie nie mogą tu przybijać. Ten sam prom zatrzymuje się też na Ellis Island.
Sama statua ma 46 metrów wysokości, a od ziemi do czubka pochodni 93 metry. Z bliska wyraźnie widać szczegóły: tablicę w lewej ręce z napisem JULY IV MDCCLXXVI, datą Deklaracji niepodległości, oraz pochodnię, której płomień pokryto 24-karatowym złotem.
Spójrz pod jej stopy, a zobaczysz zerwany łańcuch i kajdany, nawiązanie do zniesienia niewolnictwa po wojnie secesyjnej. Są na wpół ukryte pod szatami i trudno je dostrzec z ziemi, więc wielu zwiedzających przechodzi obok nich.
Z biletem na cokół można wejść do podstawy i wjechać na taras widokowy cokołu, tuż pod stopami statui, z widokiem na port. Cokół, zaprojektowany przez Richarda Morrisa Hunta, stoi w obrębie gwiaździstych murów Fort Wood, dawnego fortu wojskowego.
Najważniejszym punktem jest wspinaczka do korony, wąskimi schodami wewnątrz statui. Codziennie może tam wejść tylko ograniczona liczba osób, z osobnym biletem, który można zarezerwować z kilkumiesięcznym wyprzedzeniem. Pochodnia jest zamknięta dla zwiedzających od 1916 roku.
Statue of Liberty Museum, otwarte dla wszystkich na wyspie, opowiada, jak statuę wymyślono i zbudowano. Jego gwiazdą jest oryginalna pochodnia, którą Wolność trzymała od 1886 do 1984 roku, a obok niej historyczne fotografie, wczesne szkice i sala kinowa z widokiem statui z lotu ptaka.
Francja zapłaciła za statuę, zaprojektowaną przez rzeźbiarza Frédérica Auguste'a Bartholdiego na żelaznym szkielecie Gustave'a Eiffla; Amerykanie mieli zbudować cokół. Pieniędzy brakowało, dopóki wydawca Joseph Pulitzer nie ogłosił zbiórki w swojej gazecie, drukując nazwisko każdego darczyńcy: wpłaciło 120 000 osób, większość mniej niż dolara.
Statua przypłynęła z Francji w skrzyniach w 1885 roku. Po złożeniu miała lśniący, czerwonobrązowy kolor nowej miedzi; w ciągu dwudziestu lat powietrze i morze nadały jej dzisiejszą zieleń.
Podczas odsłonięcia twarz zakrywała francuska flaga, która miała opaść pod koniec przemówienia. Bartholdi wziął pauzę za koniec i opuścił ją za wcześnie, a wiwaty przerwały przemówienie.
Koniecznie zobacz
• Zerwany łańcuch u jej stóp.
• Cokół.
• Wspinaczkę do korony.
• Oryginalną pochodnię w muzeum.
Czy wiesz, że…?
• Zanim statua została ukończona, jej ramię z pochodnią przez sześć lat stało w Madison Square Park na Manhattanie, by zdobyć poparcie dla projektu.
• Parada z okazji odsłonięcia była pierwszą w Nowym Jorku paradą z taśmami (ticker-tape parade): maklerzy z New York Stock Exchange rzucali z okien taśmę telegraficzną.
• Wiersz Emmy Lazarus „Nowy Kolos”, z wersami „Dajcie mi waszych zmęczonych, waszych biednych”, znajduje się na brązowej tablicy w muzeum.
Jedynym sposobem, by się tam dostać, jest oficjalny prom Statue City Cruises, z Battery na Dolnym Manhattanie albo z Liberty State Park w Jersey City; prywatne łodzie nie mogą tu przybijać. Ten sam prom zatrzymuje się też na Ellis Island.
Sama statua ma 46 metrów wysokości, a od ziemi do czubka pochodni 93 metry. Z bliska wyraźnie widać szczegóły: tablicę w lewej ręce z napisem JULY IV MDCCLXXVI, datą Deklaracji niepodległości, oraz pochodnię, której płomień pokryto 24-karatowym złotem.
Spójrz pod jej stopy, a zobaczysz zerwany łańcuch i kajdany, nawiązanie do zniesienia niewolnictwa po wojnie secesyjnej. Są na wpół ukryte pod szatami i trudno je dostrzec z ziemi, więc wielu zwiedzających przechodzi obok nich.
Z biletem na cokół można wejść do podstawy i wjechać na taras widokowy cokołu, tuż pod stopami statui, z widokiem na port. Cokół, zaprojektowany przez Richarda Morrisa Hunta, stoi w obrębie gwiaździstych murów Fort Wood, dawnego fortu wojskowego.
Najważniejszym punktem jest wspinaczka do korony, wąskimi schodami wewnątrz statui. Codziennie może tam wejść tylko ograniczona liczba osób, z osobnym biletem, który można zarezerwować z kilkumiesięcznym wyprzedzeniem. Pochodnia jest zamknięta dla zwiedzających od 1916 roku.
Statue of Liberty Museum, otwarte dla wszystkich na wyspie, opowiada, jak statuę wymyślono i zbudowano. Jego gwiazdą jest oryginalna pochodnia, którą Wolność trzymała od 1886 do 1984 roku, a obok niej historyczne fotografie, wczesne szkice i sala kinowa z widokiem statui z lotu ptaka.
Francja zapłaciła za statuę, zaprojektowaną przez rzeźbiarza Frédérica Auguste'a Bartholdiego na żelaznym szkielecie Gustave'a Eiffla; Amerykanie mieli zbudować cokół. Pieniędzy brakowało, dopóki wydawca Joseph Pulitzer nie ogłosił zbiórki w swojej gazecie, drukując nazwisko każdego darczyńcy: wpłaciło 120 000 osób, większość mniej niż dolara.
Statua przypłynęła z Francji w skrzyniach w 1885 roku. Po złożeniu miała lśniący, czerwonobrązowy kolor nowej miedzi; w ciągu dwudziestu lat powietrze i morze nadały jej dzisiejszą zieleń.
Podczas odsłonięcia twarz zakrywała francuska flaga, która miała opaść pod koniec przemówienia. Bartholdi wziął pauzę za koniec i opuścił ją za wcześnie, a wiwaty przerwały przemówienie.
Koniecznie zobacz
• Zerwany łańcuch u jej stóp.
• Cokół.
• Wspinaczkę do korony.
• Oryginalną pochodnię w muzeum.
Czy wiesz, że…?
• Zanim statua została ukończona, jej ramię z pochodnią przez sześć lat stało w Madison Square Park na Manhattanie, by zdobyć poparcie dla projektu.
• Parada z okazji odsłonięcia była pierwszą w Nowym Jorku paradą z taśmami (ticker-tape parade): maklerzy z New York Stock Exchange rzucali z okien taśmę telegraficzną.
• Wiersz Emmy Lazarus „Nowy Kolos”, z wersami „Dajcie mi waszych zmęczonych, waszych biednych”, znajduje się na brązowej tablicy w muzeum.