Opis
Flatiron Building to 22-piętrowy stalowy trójkąt na styku Piątej Alei, Broadwayu i 23. ulicy na Manhattanie: klin z wapienia i szkliwionej terakoty, wysoki na 94 metry, z narożnikiem tak wąskim, że wygląda jak dziób statku.
Najważniejszy jest kształt. Stań po drugiej stronie ulicy, przy Madison Square, i spójrz na północny narożnik, „Point", gdzie obie fasady się schodzą.
Spójrz też w górę, na okna w łukach, wykusze i głęboki gzyms wieńczący budynek, a także na niski sklepik przed Point, nazywany „cowcatcher" (łapaczem krów) i dobudowany wkrótce po otwarciu.
Zaprojektował go Daniel Burnham wraz z Frederickiem P. Dinkelbergiem, a otwarto go w 1902 roku. Fasada jest podzielona jak kolumna klasyczna: wapienna podstawa, trzon z terakoty i zdobiona górna część. Ostry narożnik to także powód nazwy: kształt przypomina żeliwne żelazko.
Kiedy w 1902 roku wznoszono stal, ludzie zakładali się, jak daleko poleci gruz, gdy wiatr go przewróci. Dwudziestopiętrowa wieża na wąskim trójkącie ziemi: nazywano ją „Burnham's Folly" (Szaleństwo Burnhama).
Wciąż stoi: jej stalowy szkielet zaprojektowano tak, by wytrzymywał wiatr czterokrotnie silniejszy niż największy w okolicy. Wiatr jednak sprawiał kłopoty. Wirował wokół ostrego narożnika i unosił kobietom spódnice, a według niektórych relacji policjanci przeganiali zgromadzonych tam mężczyzn okrzykiem „23 skidoo".
Oficjalnie był to Fuller Building, od firmy budowlanej, która wzniosła go jako swoją siedzibę. Ale wszyscy mówili Flatiron, ku irytacji budowniczych. Nazwa widniała nawet na rysunkach Burnhama.
W 1903 roku Alfred Stieglitz sfotografował go w śnieżycy. Wyglądał mu jak „dziób potwornego oceanicznego parowca, obraz nowej Ameryki, wciąż w budowie".
Najważniejszy jest kształt. Stań po drugiej stronie ulicy, przy Madison Square, i spójrz na północny narożnik, „Point", gdzie obie fasady się schodzą.
Spójrz też w górę, na okna w łukach, wykusze i głęboki gzyms wieńczący budynek, a także na niski sklepik przed Point, nazywany „cowcatcher" (łapaczem krów) i dobudowany wkrótce po otwarciu.
Zaprojektował go Daniel Burnham wraz z Frederickiem P. Dinkelbergiem, a otwarto go w 1902 roku. Fasada jest podzielona jak kolumna klasyczna: wapienna podstawa, trzon z terakoty i zdobiona górna część. Ostry narożnik to także powód nazwy: kształt przypomina żeliwne żelazko.
Kiedy w 1902 roku wznoszono stal, ludzie zakładali się, jak daleko poleci gruz, gdy wiatr go przewróci. Dwudziestopiętrowa wieża na wąskim trójkącie ziemi: nazywano ją „Burnham's Folly" (Szaleństwo Burnhama).
Wciąż stoi: jej stalowy szkielet zaprojektowano tak, by wytrzymywał wiatr czterokrotnie silniejszy niż największy w okolicy. Wiatr jednak sprawiał kłopoty. Wirował wokół ostrego narożnika i unosił kobietom spódnice, a według niektórych relacji policjanci przeganiali zgromadzonych tam mężczyzn okrzykiem „23 skidoo".
Oficjalnie był to Fuller Building, od firmy budowlanej, która wzniosła go jako swoją siedzibę. Ale wszyscy mówili Flatiron, ku irytacji budowniczych. Nazwa widniała nawet na rysunkach Burnhama.
W 1903 roku Alfred Stieglitz sfotografował go w śnieżycy. Wyglądał mu jak „dziób potwornego oceanicznego parowca, obraz nowej Ameryki, wciąż w budowie".